It was a warm night in middle of August. Tehran was in a deep sleep. My eyes were in tears and I was getting ready to say goodbye to my motherland. My story was just some more pages of the book of my generation's destiny. Like many other Iranians in my age,I had two choices, stay and struggle or leave and be alone, stay and fight for freedom or leave and survive in freedom. I choose leave over stay, loneliness over struggle and survive over fight. I was just a young son from an old land who left to see the world and taste the sweetness of freedom and sourness of Ghorbat. Next day, I left for Rome but my dreams were in San Francisco. From that day it took me 4 years to make it to America and 8 years to San Francisco.

Today, finally I am calm, happy and grateful. I have a new home, new life and new destiny, and still after 12 years I get a chance to see, touch and breath my old life. less than 20 days I will be walking in crowd and crazy streets of Tehran, I will be smelling the roses of Kerman and eating pomegranates of shabe yalda in my very own home.

For first time in my life I get a chance to not be alone and still be free.
I am going to my old home with precious gift of freedom.

رو به رويم نشسته و با ناباوري بهم نگاه مي كندִ براي فكر آمريكايي اش سخته كه اين حقيقت تلخ زندگي من را درك كنهִ تمام ويسكي كه سفارش داده بود رو سر مي كشه , سرش رو از شدت الكل زياد نوشيدني اش تكان مي دهִ چشم هاي آبي اش را مي چرخاند و دستي در مو هاي زردش مي كشد و با صدايي كه دارد مست مي شود مي گويد: برايم حتي تصورش هم سخت است كه ٨ سال خانواده ات رو نديده باشيִ

لبخند مي زنم و مي گويم: هشت سال دوري از خانواده و دوازده سال دوري از كشور مادري امִ الان بچه هايي در فاميل هستن كه ١٢ سال دارن و من هنوز نديدمشانִ برادرم اون موقع كه پسر بچه ١٠ ساله اي بود الان ٢٢ ساله شدهִ بزرگ هاي فاميل فوت كردن بدون اينكه من حتي بتوانم در مراسم تدفين اون ها باشمִ كوچكتر ها الان بزرگ شدن و ازدواج كردن و من نتوانستم در شادي هاشون شريك باشمִ١٢ سال زندگي ادامه داشته و من فقط يك عكس و يا يك خاطره براشون بودمִ

اشك جلوي چشمانم را مي گيرد, او دستي روي شانه ام مي كشد و مي گويد: الان كه مي خواهي بعد از ١٢ سال برگردي چه احساسي داري؟

به انگشتر فيروزه اي كه ١٢ سال پيش بهترين دوستم هنگام رفتنم از ايران بهم داد و اين روز ها همه جا با خودم مي برمش خيره ميشوم و مي گويم: مي ترسمִ مي ترسم كه براي هميشه فراموش شده باشمִ مي ترسم كه برايشون غريبه باشمִ مي ترسم كه ١٢ سال دوري رو نتوانم با ٣٠ روز همراهي جبران كنمִ مي ترسم كه با شخصيت جديدم روبه رو شومִ مي ترسم كه شخصيتي كه ١٢ سال تلاطم و تنهايي اون رو ساخته با شخصيت هاي اون ها خيلي متفاوت باشهִ از ديدن صورت مادرم كه ٨ سال از آخرين باري كه در ايتاليا ديدمش مي گذرد, مي ترسمִ مي ترسم كه نتوانم با برادرم كه ديگر اون بچه كوچولوي قديمي نيست رابطه برقرار كنمִ تمام وجودم اين روزها پر است از ترس و دلهرهִ نمي دانم كه وقتي مي بينمشان چي بگم و چكار كنمִ مي ترسم كه وقت كافي نداشته باشم كه حرف هاي ١٢ سال پستي و بلندي, شكست و پيروزي, خنده و گريه, غربت و طلاق را با اون ها كه عزيزترين هايم هستن بزنم و بجايش سكوت كنم و اون همه زخم رو براي هميشه در درون خودم نگه دارمִ آخه ١٢ سال كم نيستִ

ابروهايش را بالا مي اندازد و مي گويد: باور كردنش براي من سخت استִ اين همه سختي اين همه تنهايي به چه قيمتي؟

با صدايي يواش مي گويم: به قيمت آزاد زندگي كردنִ

ممنون علي كوچولو براي اون همه خاطره , خاطره هاي روزهاي گذشتهִ روزهايي كه خيلي كوچيك بوديم و منتظر بوديم كه جنگ تمام بشه, بابات از جنگ برگرده و روزهاي خوب استقلال و آزادي شروع بشوندִ

اما ما بزرگ شديمִ جنگ تمام شد, بابات هيچ وقت بر نگشت و ما همچنان منتظريمִ